Loving God: Faith and Obedience

by Charles Colson

Bilang paghahanda, bago isinulat ni Charles Colson ang kabanatang ito ay ikinwento muna niya ang kasaysayan ng buhay ni Boris Kornfeld, isang Judiong doktor noong namamayagpag pa ang Soviet Union, isang Komunistang grupo na kinapapalooban ng Russia, at ang malupit nitong diktador na si Stalin. Doon ay naging preso siya, ngunit bilang isang doktor ng mga sundalo sa prison camp. Nakita niya ang kalupitan ng sundalo roon, at ng Komunismo sa kabuuan, at hindi nagtagal sa puso niya ay tinalikuran niya ang mga ito, at nanampalataya kay Jesus bilang kanyang Tagapagligtas. Mula noon ay sumusuway na siya sa mga malupit na utos ng mga sundalo doon, tulad ng pagpatay sa mga pasyente niyang hindi nagugustuhan ng mga sundalo. Ang naging sukdulan pa ay ang pagbabahagi niya ng Salita ng Dios sa isang pasyente. May nakarinig sa kanya, at sinumbong sa isang sundalo. Kaya noong kinagabihan, sa pagtulog niya, ay pinukpok ang kanyang ulo ng maso nang walong beses na agad niyang ikinamatay. Ang pasyenteng binahaginan niya ng Salita ng Dios ay naligtas din, na nakalaya sa Komunismo roon, at ipinamahagi sa buong mundo ang kanyang ginawa. Iyon si Alexander Solzhenitsyn.

Si Boris Kornfeld ay isang dakilang isinataong kabalighuan (paradox). Isang Judio na tinalikuran ang pananampalataya ng kanyang mga ninuno. Isang doktor na nasayang nang walang katuturan ang mga taong ginugol sa pagsasanay. Isang political na ideyalista kung saan ang pangitaing maganda ay nauwi sa isang tigang na kulungan ng Siberia. Isang preso na ibinigay ang buhay para lamang sa isang nanakaw na isang piraso ng tinapay. Sa bawat isa sa mga aspetong iyon, si Boris Kornfeld ay isang bigo—iyon ay sa sistema ng pagpapahalaga ng sanlibutan. Ngunit kinuha ng Dios ang kabiguang iyon ng isang tao upang madala kay Kristo ang isang tao na magpapatuloy bilang isang mala-propetang boses at isa sa mga pinakama-impluwensyang manunulat sa buong mundo.

Sapagka’t ang mga salita ni Kornfeld ay ginawa ang mapangkumbinse at mapang-convict na gawain nito, hinihipo ang tinawag paglaon ni Solzhenitsyn na “isang sensitibong pisi.” Iyon ang kanyang sandali ng ispiritwal na pagkabuhay; “Dios ng kalawakan, naniniwala akong muli sa Inyo! Kahit na itanggi Kita, nariyan Ka pa rin,” kanyang isinigaw. Isa yung ispiritwal na pagsasalin—ang buhay na kinuha mula sa isang tao at inilipat sa isa para sa isang layunin ng Dios.

At sa kanyang kaligtasan ay nakita ni Solzhenitsyn ang kabalighuan ng kaharian ng Dios. Sapagka’t sa kahungkagan ng Russian gulag na iyon ay kanyang naramdaman ang isang bagay na hindi makita ng milyung-milyong naghahanap ng kaligayahan sa kayamanan ng buhay-Kanluran. Isinulat niya paglaon, “ang katuturan ng pamumuhay sa lupa ay nakasalalay, hindi sa isang kaisipan na kinalakihan natin, ang pagyaman, kundi sa paglago ng kaluluwa.”

Ang maikling buhay-Kristiano ni Kornfeld ay naisabuhay sa isang limitadong sitwasyon at paligid, halos nasa isolation, o pagkakahiwalay sa karamihan, pa nga. Sa maraming paraan ay maaari nating isipin na ang kanyang desisyon na huwag pirmahan ang mga medical forms [o “death certificate” kung baga para sa mga preso], kanyang pag-uulat ng pagiging korap ng isang bantay [sa pagnanakaw nito ng tinapay na para sa mga pasyenteng preso], kahit na ang kaunting oras ng pagpapatotoo sa isang halos-mamatay na na pasyente ay walang kabuluhan, at magdadala lamang sa kanya ng wala kundi ng kung ano ang nangyari sa kanya sa katapusan—ang brutal na kamatayan sa mga kamay ng mga dumakip sa kanya. Ngunit ang pananampalataya ni Kornfeld ay malakas, tiyak, at sinsero. At kahit papaano ang kapwa niya Kristiano at ang Banal na Ispiritu ay nagbahagi ng isang katotohanan sa kanya: ang hinihingi sa kanya ng Dios ay pagsunod, anuman ang mangyari. Pagsunod nang may iisang pag-iisip sa pananampalataya.

At iyon ang aral ng Rusong doktor na ito: ang nais ng Dios mula sa Kanyang bayan ay pagsunod, kahit na ano ang sitwasyon, kahit na hindi alam kung ano ang kalalabasan nito.

Lagi na namang ganito. Ang Dios na tinatawag ang Kanyang bayan sa pagsunod at nagpapakita lamang ng pahapyaw ng kung ano ang mangyayari sa kanilang mga pagpupunyagi.

Karamihan sa mga dakilang katauhan sa Lumang Tipan ay namatay nang hindi nakikita ang katuparan ng mga pangako na kanilang pinanghawakan sa buong buhay nila. Ginugol ni Pablo ang buong buhay niya sa pagtatatag ng unang iglesia, ngunit habang papalapit na ang kanyang kamatayan ang lahat ng kanyang nakita ay isang linya ng maliliit na kongregasyon sa Mediterranean, at marami pa sa mga ito ay pinahina ng makalamang kalayawan o pagkakahati dahil sa maling doktrina.

Nitong mga mas kabaguhan na mga panahon, ang dakilang kolonyal na pastor na si Cotton Mather ay nanalangin para sa revival nang mga oras araw-araw sa loob ng dalawampung taon; ang Great Awakening (“Dakilang Paggising”) [sa Amerika] ay nagsimula sa taon ng kanyang kamatayan. Sa huli ay tinanggal na rin ng Imperyo ng Britanya ang pang-aalipin habang ang Kristianong taga-parliamento at pinuno ng kilusan na alisin ang slavery na si William Wilberforce ay nakahimlay sa kanyang kamatayan, pagod matapos ang halos limampung-taon niyang kampanya laban sa kasanayan ng pang-aalipin ng tao. Napakakaunti ng mga nadala sa Panginoon sa buong buhay na pagmi-misyon ni Hudson Taylor sa silanganan: ngunit ngayon ay milyung-milyon na ng mga Tsino ang yumakap sa pananampalataya na buong pagpapasensya niyang tinanim at inalagaan.

Mayroong mga maaaring mag-isip na ang ganitong klase ng dibinong modelo ay malupit, ngunit ako’y kumbinsido na mayroong dakilang karunungan dito. Nalalaman kung gaano tayo kadaling tawagin ng sirena ng tagumpay, hindi tayo hinahayaan ng Dios na makita ito, at samakatwid ay luwalhatiin ang sarili, sa kung anong ginawa sa pamamagitan natin.

Ang isang iskriptyural na analohiya ng hindi nagtatanong na pagsunod na inaasahan ng Dios ay makikita sa pagpapagaling ni Jesus sa alipin ng isang centurion. Sinabi nina Mateo at Lukas kung paano lumapit ang centurion kay Kristo para sa paralisadong alipin niya; nang alukin siya ni Jesus na puntahan ang alipin, mabilis na tumugon ang centurion na kailangan lamang magbigay ni Jesus ng kautusan at ang alipin niya ay gagaling na. Naintindihan ng centurion ang mga tungkol sa bagay na ito dahil tuwing uutusan niya ang kanyang mga sundalo na humayo, humahayo ang mga ito; sa kaparehong paraan ay naintindihan niya ang awtoridad ni Jesus na tulad ng isang komander ng militar kung saan ang isang tao ay nagbibigay ng pagtalimang walang tanung-tanong. Dahil sa ligayang dulot na pagkakadiskubre ng ganoong klase ng pananampalataya, hindi lamang pinagaling ni Jesus ang alipin, kundi ginamit ang centurion bilang halimbawa ng pananampalataya sa Kanyang mga salita sa karamihan.

Ginagawang malinaw ng Biblia, at ang mga karanasang tulad ng kay Kornfeld ay kinukumpirma, na ang walang tanung-tanong na pagtanggap ng at pagsunod sa awtoridad ni Jesus ay ang haligi ng buhay-Kristiano. Ang iba pa ay nakasalalay na rito. Ibinibigay din nito ang susi sa pag-unawa na para sa marami ay isang malaking misteryo ng Kristiyanismo: ang pananampalataya.

Ang nagliligtas na pananampalataya—yung kung saan tayo ay napapaging-matuwid, ginawang matuwid sa Dios—ay isang kaloob ng Dios; at, oo, kasama rin dito ang isang rasyonal na proseso dahil ito ay nagmumula sa pakikinig ng Salita ng Dios. “O sige,” maaaring sabihin ng isang nakikibakang Kristiano, “ngunit kung praktikal na sasabihin paano ba nagiging totoo ang aking pananampalataya? Paano ko ba makakamtan ang ganoong klase at tibay ng pananampalataya ng isang lumalagong Kristiano?”

Doon pumapasok ang pagsunod. Para sa lumalagong pananampalataya—yung pananampalataya na lumalalim at lumalaki habang isinasabuhay natin ang ating buhay-Kristiano—ay hindi lamang kaalaman, kundi kaalaman na kinikilusan. Hindi lamang iyon paniniwala, ngunit paniniwalang isinasabuhay—sinasanay. Sinabi ni Santiago na dapat tayong maging mga tagagawa ng Salita, hindi lamang mga tagapakinig. May isang Alemang pastor na na-martyr sa Nazi concentration camp na nagsabi, “Yun lamang na naniniwala ang masunurin; yun lamang na sumusunod ang naniniwala.”

Mukha man itong paikot na proposisyon, ngunit marami namang bagay na ganito—sa katotohanan at sa kasanayan. Isipin mo na lang ang tungkol sa pagkatuto na lumangoy. Sinasabi sa atin kung ano ang gagawin. Tapos naiilang tayong hahakbang sa tubig, lalangoy, at biglaan ay makakalimutan ang lahat ng sinabi sa atin. Humahampas tayo sa tubig, naghahabol ng hininga at lumulubog. Sa bandang huli, kadalasan sa punto na lubusan na tayong nawalan ng pag-asa, sa isang sandali ay nakukuha na natin ang pakiramdam nang nakalutang. At dahil naisip nating posible nga ito, naaalala natin ang mga instruksyon sa atin at sinisimulan na natin itong sundin. At gumagana nga ito. Tulad ng pag-aaral na balansihen ang bisikleta o pagpapakadalubhasa sa isang banyagang wika, ang pananampalataya ay kalagayan ng pag-iisip na lumalabas sa ating mga ginagawa, at namumuno sa ating mga aksyon.

Kaya ang pagsunod ang susi sa totoong pananampalataya—ang hindi mayayanig na uri na pananampalataya na makapangyarihang naipakita sa buhay ni Job. Nawala kay Job ang kanyang pag-aari, kanyang pamilya (bukod sa isang mapag-angil niyang asawa), kanyang kalusugan, kahit na ang kanyang pag-asa. Ang payo ng mga kaibigan ay hindi nakatulong. Saan man siya tumingin, wala siyang mahanap na mga sagot sa kanyang abang kalagayan. Natira siyang nakatayong mag-isa. Ngunit kahit parang inabandona na siya ng Dios, kumapit pa rin si Job sa katiyakan na ang Dios ay kung sino Siya. Tiniyak ni Job ang kanyang pagsunod sa pamamagitan ng mga lumang salitang iyon ng pananampalataya: “Though He slay me, yet will I trust in Him” (“Kahit na patayin Niya ako, gayunpaman ay magtitiwala ako sa Kanya”).

Ito ang totoong pananampalataya: paniniwala at pagkilos nang may pagsunod sa kabila ng mga sitwasyon o ebidensyang laban dito. Dahil, kung ang pananampalataya ay nakadepende sa nakikitang ebidensya, hindi iyon magiging pananampalataya. “We walk by faith, not by sight,” isinulat ni apostol Pablo.

Walang kabuluhan sa mga Kristiano ang walang-tigil na humanap ng mga bagong demonstrasyon ng kapangyarihan ng Dios, na umasa ng dakilang pagtugon sa bawat pangangailangan, mula sa paggamot sa mga simpleng sakit hanggang sa paghahanap ng mapaparkehan ng sasakyan; dahil dito napupunta ang pananampalataya sa mga milagro imbes na sa Tagagawa nito.

Ang totoong pananampalataya ay nakadepende hindi sa mga misteryosong tanda, mga pagkilos ng mga bagay-bagay sa langit, o engrandeng dispensasyon mula sa isang Dios na nakikita bilang mayaman, at mapagkawanggang tiyuhin; ang totoong pananampalataya, sa pagkakaintindi ni Job, ay nakasalalay sa katiyakan na ang Dios ay kung sino Siya. Tunay ngang doon nga tayo ay nararapat na maging handa na itaya ang ating mga buhay.

May isang panahon kung saan may labing-isang lalaki ang ginawa ito mismo. Itinaya nila ang kanilang mga buhay sa pagsunod sa kanilang pinuno, kahit na ang paggawa nito ay laban sa lahat ng karunungang pantao. Ang akto na ito ng pagsunod ay nagbunga ng isang pananampalataya na nagpatapang sa kanila na tumindig laban sa sanlibutan at, sa kanilang buhay, ay binago ang mundo magpakailanman.

[Sila ang mga apostol ni Jesus.] (Itutuloy) bdj

Ang Tagalog na article na ito ay isinalin mula sa isang kabanata ng aklat ni Charles Colson, Loving God, pahina 31-35. Inilathala ng Zondervan at HarperCollins Publishers, taon 1987, 1990.

Missions Stories

by Elijah E. Abanto

Mayroon ka na bang ideya tungkol sa kalagayan ng maraming misyonero sa loob at labas ng ating bansa? Ang mga kwentong ito, na isinulat ko sa mga issues ng Baptist’s Digest noong 2008, ay mga makatotohanang halimbawa ng buhay-misyonero sa iba’t ibang lugar. Nawa ang mga kwentong ito ay makatulong upang maisip nating lahat ang kahalagahan ng pagsuporta sa misyon.

KAHIT NA MAHULI

Kung mayroon lang na isang taong hindi tinatanggap sa Tsina, iyon ay isang misyonero. Malaman-laman lamang ng gobyerno na mayroon nga, agad-agad nila itong ipahuhuli. Ngunit dahil gusto ng bansa na mapaunlad ang relasyon sa pakikipagkalakalan sa buong mundo ay may oportunidad para sa mga Cristiano bilang:

Turista. Iyan ang pagkakakilala kay Joni Ilagan. Ang alam ng pamahalaan ay wala siyang ibang gagawin doon kundi ang maglibot sa iba’t ibang atraksiyon doon, ngunit, tulad ng isang TNT sa Amerika, ay may iba siyang motibo—ang ipamahagi ang Mabuting balita.

Mahirap kumilos nang kahina-hinala sa bansang ito lalung-lalo na sa mga bayan—kung saan inaasahan ang isang turistang gaya niya ay dapat mamalagi o lumilibot—dahil naroon ang mga atraksiyon ng bansa. Pero, Bahala na, nasabi niya sa sarili,  basta dapat ko itong magawa—by hook or by crook. Ngayon, sa kanyang bag, ay may mga literaturang Tsino tungkol sa Ebanghelyo, at kasama ang kanyang asawang si Dani Yeng-Ilagan, ay ipinamimigay niya sa karamihan ang mga ito. Tinuruan siya ng Mandarin ng kanyang half-Chinese na asawa, kaya nagagawa niyang makipag-usap sa lingwahe ng bansa.

Pang-limang buwan na niya sa bansa, at sa pamimigay nila ng mga literatura at pagtawag ng mga pasikretong pagtitipon, ay nakapagdala sila ng marami-rami na ring mananampalataya kay Kristo. Sa susunod na buwan ay kailangan na niyang lumisan sa lugar na iyon ng Peking (Beijing) para pumunta ng iba pang bayan para doon naman magsimula ng panibagong gawain.

“May mga sundalo sa bahaging ito, Jon,” bulong ni Dani sa kanya, kaya agad silang lumayo sa lugar.

Luminga-linga pa siya kung mayroon pang mga nakapaligid na sundalo sa paligid. Wala na. Kaya nagsimula na naman siyang mamigay ng mga babasahin. Sa kanyang pamimigay, ay may nasalubong siyang isang miyembro sa kanyang kongregasyon. Nakilala siya nito, at binati siya sa lingwahe nito. “Namimigay din ako ng babasahin, Pastor,” sabi nito sa salitang Chinese, “pero naiisip ko pa rin na baka mahuli nila ako, lalo na at papalapit na ang Beijing Olympics at padami nang padami ang  mga pinapadalang sundalo dito sa kabisera.”

Tinapik niya ito sa balikat, at ngumiti. “Ako, kahit na mahuli, wala akong pakielam, basta para sa Panginoon at maipamahagi ang Salita ng Dios.”

“Tama ho kayo,” sagot nito, sabay-ngiti. “Itutuloy ko na po ang pagbibigay, Pastor. Maraming salamat po.” Nagpaalam na ito.

Nakapagpapalakas sa kanya ang mga taong nawi-win niya dito na ginagawa na rin ang kalooban ng Dios. Alam niyang ganito rin ang nararamdaman ng kapwa niya misyonero sa bansang ito sa buong mundo. Ipinapanalangin niya na sana na marami pa ang makakilala sa Kanya—sa tulong ng Dios at mga kapatid niya sa Panginoon sa Pilipinas.

SAGIPIN SILA!

“Akin na ang bata!" sigaw sa salitang Thai ni Marvin Mallari, isang Pilipinong misyonero sa Thailand.

"Aalagaan ko siya!" sabi ng malaking lalaking Thai, na nakikipag-agawan sa kanya. Alam niyang nagsisinungaling ito. Sa loob ng datawang taon na nandito siya sa Bangkok, alam niyang ibebenta lamang nito ang bata sa nightclub.

"Huwag kang sinungaling!" at kanyang inupakan ang lalaki. "Pati mga musmos pinagdidiskitahan niyo pa! Wala kayong takot sa Diyos!" Talagang wala silang takot sa Diyos. Anak pa sila ng Diyablo.

Nakita na lamang niyang umalis ang lalaki. Nagpalakpakan ang mga bata at lumapit sa kanya. "Salamat po, Missionary!" pasalamat ng babae sa kanya, pati na rin ng ibang bata.

"Tuloy kayo sa aking bahay," imbita niya sa mga ito. Ginawa na niyang orphanage ang kanyang tahanan. Sumunod sa kanya ang hindi kukulangin sa may labinlimang bata. "lzel, maghanda ka ng makakain," sabi niya sa kanyang asawa.

"Nagamit mo yung natutunan mo sa taekwondo," biro sa kanya ng asawa sa wikang Tagalog.

Ngumiti siya. "Tulog na ba yung iba?" tanong niya rito tungkol sa iba pang batang-kalye na kanilang sinagip.

"Oo," sagot nito. "Oh, eto. Tulungan mo akong dalhin sa kanila ang pagkain."

Masayang kumain ang mga bata. Kitang-kita niya ang saya sa mga mata nito habang kumakain. Alam niyang minsan lang ganito ang mga bata. Sa labas, ay puro hanapbuhay ang ginagawa ng mga ito. At dahil ang ilan sa kagaya ng mga ito'y desperadong magkatrabaho, nauuwi ang mga ito sa trabahong child prostitute—mapalalaki, mapababae. Hindi niya maatim ang ganitong pamamalakad—lalo na at lumalaki ang mga ito nang walang kaalaman tungkol sa tunay na Diyos.

Pagkatapos kumain ay ibinahagi niya ang Salita ng Diyos sa mga ito at lahat ng mga bagong bata ay tumanggap kay Jesus bilang Tagapagligtas. Ang iba ay nandito na dati at tumanggap na rin sa Panginoong Jesus. Ang mga batang kanyang inaampon ay tinuturuan niyang magbasa, lalo na ng Biblia. Napapakinabangan niya ang mga ito sa mission work na kanyang itinayo sa siyudad. Sa loob ng dalawang taon ay may fifty na rin siyang miyembro na sumusuporta sa gawain, idagdag pa ang mga batang ito.

Sabik na siyang sumulat muli sa Pilipinas. Ipapaalam niya ang kapangyarihan ng Diyos na gumagawa sa lungsod. Alam niyang darating ang panahon at magiging mga pastor din ang mga kabataang kanyang nasagip. Basta patuloy ang tulong na dumadating mula sa ibang bansa, at ang tulong ng Diyos, alam niyang magpapatuloy ang Bible Baptist Mission of Bangkok.

2ND CLASS CITIZENS

Cristiano. Kung tutuusin sa bansa ng Cambodia ay mas kagalang-galang pa ang mga ito kaysa mismong mga mamamayan nitong iba ang relihiyon, ngunit, tinatrato silang parang nakalayang kriminal.

Si Kiara Dominguez ay bumibili ng bigas sa pamilihan ng Phnom Penh. Sa pagkakaalam niya ay 20 riel lang ang bigas, ngunit, noong siya na ang bumibili, 25 riel na ang sinisingil sa kanya bawat kilo. “Cristiano ka di ba?” sabi sa salitang Khmer ng babaeng tindera na pinapaalam na karapat-dapat siyang magbayad ng mas malaki. Tatlong taon na sila sa Phnom Penh kaya kilala na sila sa lugar. Isa pa, hindi rin nagkukulang ang gobyerno para paratangan ang mga Cristiano ng mga maling akusasyon para masira sila sa mga mamamayan nito. Wala siyang nagawa kundi ang pumayag sa kagustuhan ng tindera. Kahit naman magkano iyan ibibigay pa rin ng Diyos, sabi na lamang niya sa sarili.

“Mukhang pinagbagsakan ka ng langit,” komento ni Manuel, kanyang asawa. “Minamahalan na naman ba nila?” Tumango siya. “Hayaan mo na, Hon. Mas mabuti pa ang mataas na bilihin kaysa walang kalayaan tulad sa China.”

“Sa tingin ko mas mabuti pang mabuhay sa China kaysa rito,” nasabi na lang niya habang sinasaing ang bigas. “Hindi lang naman sa pagtataas nila ng presyo ang ikinaiinis ko. Kung tratuhin nila tayo ay parang kunti lang ang itinaas natin sa mga hayop. At least sa China alam mong hindi talaga pwede ang Cristiano. Pero dito, kahit may religious freedom, pag tinrato ka parang wala kang kwenta.”

“Kiara, hayaan mo na,” alo ng kanyang asawa, “Kahit na umabot pa sa isandaang riel bawat kilo ang bigas o ang trato nila sa atin ay maging hayop na, nandyan pa rin ang Diyos… Ganon talaga. Ipanalangin na lang nating maligtas sila.” Tumigil ito at ngumiti. “At tsaka alalahanin mo na lang ang mga nadala natin sa Panginoon.”

Oo nga, napangiti siya sa alaala. Ang mga Khmer na nadala nila sa Panginoon ay hindi 2nd class citizens ang turing sa kanila kundi totoong tao—kapantay—o mataas pa nga ang tingin sa kanila ng mga ito. Nakikinig ang mga ito sa kanilang payo, tinutulungan sila ng mga ito, at matapat na nagbibigay sa gawain ng Panginoon. Dapat nga siguro ay maging masaya siya doon.

“Oo nga,” nasabi na rin ng kanyang bibig.

Naalala na lang niya si Ropha, isang 13-anyos na babae. Natagpuan niya itong inaabuso ng isang lalaki nang paluin niya ng kahoy ang ulo ang lalaki at nailigtas ito. Nakakilala ito sa Panginoon at ngayon ay isa nang matapat na manggagawa ng misyong kanilang nasimulan.

Si Kampong, 48, ay isa ring lalaking nadala nila ni Manuel sa Panginoon. Hindi nila lubos-maisip na ang isang tagabenta ng mga bata bilang prostitute noon ay kakausapin ni Kristo at magbabago. Ngayon ay may ministry na ito laban sa child sex slavery.

Hindi lang sila ang naiisip niyang dahilan para magpatuloy. May mahigit isangdaan na silang nadala sa Panginoon na matapat na nagbibigay at naglilingkod sa Kanya.

Dapat nga siyang maging masaya. Ano ang 25 riel na bigas kumpara sa mga taong kanilang nadala kay Kristo? Hindi siya dapat na malungkot.

Besides, alam niyang may tumutulong mula sa Pilipinas para magpatuloy sila. At isa pa, si Kristo ang kakampi nila—ang hari, hindi lamang ng buong mundo, kundi ng buong kalawakan.

SINO’NG TUTULONG SA AMIN?

“God bless you,” huling salita ni Missionary Eduardo Cruz sa Hapong Baptist na humingi sa kanya ng tulong-pinansyal. Na-win niya ito sa Panginoon sa kanyang pagmi-misyon sa Osaka, Japan. Ngayon ay may tatlumpu na rin silang na-win doon at dumadalo sa kanilang pagtitipon. Masaya siya dahil ginagamit silang pamilya sa lugar na ito bagaman malayo sa mga kapwa Pilipino at mga Baptist sa Pilipinas.

“Ed, tingnan mo,” tawag-pansin ni Lora, kanyang asawa. Ito ay nagkakalkula ng mga gastusin para sa buwan na ito. Medyo nangalumbaba siya sa nakita. “We’re short ng 5000 yen para sa ating gastusin. Hindi rin masyadong sapat ang ating kinikita sa trabaho para makapag-aral nang tuluy-tuloy si Edgar at Eliezer. Tumawag pa ang Asian Baptist Clearinghouse na hindi raw nagiging faithful ang mga churches sa mission-giving para sa atin.” Bakas sa mukha nito ang lungkot. Oo, masaya siya at ang kanyang pamilya sa paglilingkod sa Panginoon, pero nalulungkot siya dahil kakaunti lamang ang mga Pilipinong Baptist na tulad nila ang tumutulong sa kanila.

“Don’t worry, nandiyan naman ang Diyos, Lora,” hinalikan niya ito sa pisngi at niyakap. “God will provide.” Tumango ito sa kanyang pahayag.

“Oo, tama ka,” sagot nito. “Pero alam mo, Ed, nagpapalungkot lang sa akin ang nangyayari sa Pilipinas. Maliit ang kanilang pananampalataya para tumulong sa Faith Promise. Oo nga at nagta-tithe at nag-o-offering sila, pero mukhang hindi nila naisip ang tumulong sa misyon.”

 “Nakakalungkot ngang isipin,” naikomento na lang ni Eduardo. Silang dalawa, bago pa man sila nakarating dito sa Japan ay matapat na silang tumutulong sa misyon. Hanggang sa ngayon nga ay sinisikap pa rin nilang makapagpadala sa kanilang home church ng pera para sa missions giving. Kaya malungkot siya ngayon dahil humihina na ang pananampalataya ng maraming mga Baptist churches para dito.

Pero alam niya na nandiyan ang Diyos. Kaya nilang magpatuloy dahil ang Diyos naman ang nagbibigay ng pangangailangan nila. Naipanalangin na lamang nila na sana makita ng bawat Cristiano ang importansya—ang kahalagahan ng pagbibigay sa misyon. bdj

Ang kwentong “Kahit na Mahuli” ay mula sa The Baptist Metropolis (dating pangalan ng BDJ) 14, April 13, 2008, p. 7. Ang kwentong “Sagipin Sila!” ay mula sa Baptist’s Digest (dating pangalan ng BDJ) 15, April 20, 2008, p. 5. Ang kwentong “2nd Class Citizens” ay mula sa Baptist’s Digest 16, April 27, 2008, p. 5. Ang kwentong “Sino’ng Tutulong sa Amin” ay mula sa The Baptist Metropolis 13, April 6, 2008, p. 5. © 2008 CYPA Paper Ministries. All rights reserved.